Custom Search

De Lumbaalpunctie



Bij een lumbaalpunctie (ook wel ruggenprik) wordt voor onderzoek wat van het hersenvocht, het vocht dat om de hersenen en het ruggenmerg zit (de liquor cerebrospinalis), uit het lichaam gehaald. Dit wordt gedaan door met een dunne holle naald van ongeveer 10-15 cm lang tussen de lendewervels door in de liquorruimte te prikken en vervolgens daar wat hersenvocht af te tappen. Meestal worden er meerdere buisjes vocht afgenomen, ieder met enkele druppels voor de verschillende bepalingen. Het afgenomen vocht kan de arts helpen bij het stellen van een diagnose bij bepaalde ziekten, met name bij meningitis, subarachnoidale bloedingen, MS, Lymeziekte en andere mogelijkheden.

Ook kan er bij een lumbaalpunctie een contraststof worden ingebracht in het wervelkanaal, ten behoeve van een caudografie. Voor het verrichten van een lumbaalpunctie zijn er twee belangrijke mogelijke posities voor de patient: liggend op de zij, of zittend, waarbij men met de armen op de knieen steunt en de rug geheel gekromd is. Er wordt geprikt op een plaats waar zich in het wervelkanaal geen ruggenmerg meer bevindt, zodat dit ook niet geraakt kan worden. Wel lopen er een aantal zenuwen die als ze geraakt worden even een korte scheut in het been kunnen geven. Dat mensen door een ruggenprik in een rolstoel zouden zijn gekomen is een hardnekkige mythe. Het komt wel voor dat een lumbaalpunctie nodig is bij mensen met een ernstige aandoening die tot verlamming leidt.

Na het afnemen van het hersenvocht [liquor], moet de patient nog minstens een uur blijven liggen om te voorkomen dat hoofdpijn (zogenaamde postpunctionele hoofdpijn) optreedt. Bovendien moeten grote inspanningen gedurende de eerste uren na het onderzoek vermeden worden. Sommige mensen zijn echter erg gevoelig voor een ruggenprik en kunnen tot wel twee weken na de ruggenprik hoofdpijn houden. Dit berust vaak op het inwendig nalekken van het prikwondje in het vlies dat om het hersenvocht heen zit. Een tweede behandeling, waarbij met eigen stollend bloed het gaatje gedicht wordt, een zogenaamde epidurale bloedpatch, brengt meestal direct verlichting.

Dit artikel is ingekort weergegeven en ge-edit, voor een voledige weergave hiervan zie: het volledig artikel
editor: H.m.Hanse copyright overeenkomstig de GNU licence